در کوچه های باران خندیدن کودکان به زیبایی گیتی می افزاید.
معبودا! خنده هایمان را در کدام دنیا جا گذاشتیم که گیتی این گونه بی روح شده؟
هنوز سال جدید نیامده، ای کاش گفتن را آغاز کردم. مگر ای کاش فقط اصطلاح بعد از متضرر شدن است! ان الانسان لفی خسر.
ای کاش! در سال جدید:
"عمیق تر" بخندیم و از ته دل.
گریه های "گذرا" داشته باشیم.
بیش از پیش شیرینی "بودن" را درک کنیم.
تلخی های "شدن" را بیش تر بپذیریم.
در دریای زندگی به منتهای تنهایی رسیدی، احساس کردی غرق می شوی، ناگاه دل به بی نهایت و بی منتهایی می بندی. صدایش می کنی. این بار بر خلاف همه موارد، سخت اطمینان به شنیدن پاسخش داری.
خدایا! چگونه سپاس گزار تو باشم که در مشکلات به ظاهر ویرانگر معلم قدرتمندی و شاگرد متکی بر اطلاعات حفظی نمی خواهی؟! می خواهی واقع گرا باشم و دریابم که بهتر از این می توانی یاری ام کنی تا بهتر از این یاری گر وجود بی رمق شده باشم و نفس مطمئنه در گل مانده از اثر نفس سرکش اماره ام را نجات بخشی!