بارها انسان های عالم نه عاقلی را دیده ایم که سر در برف نادانی فرو کرده و زیبایی و ثروت را ملاک برتری در هر زمینه ای قرار داده اند. (خبری از ان اکرمکم عندالله اتقکم نیست.)
خیلی جالب است که دو ویژگی زوال پذیر برای این جمعیت نادان این قدر مهم است که سایرین را به خاطر برخورداری متوسط از این دو ویژگی، نمی بینند. البته شاید چشمی در کار نباشد. آن قدر به چشم خود زباله های زشت بینی! را وارد کرده اند که کور شده اند؟!
جالب تر این که چه آسان خود را صاحب نظر دانسته و نگاه ما را به سخره گرفته و علامت ضعف شخصیت می پندارند!
سلام
و تفاوت همین جاست
همین نزدیکی
در فاصله ی دل ها
زمانی که چشم سر می بیند و چشم سر نبیند
زمانی که غبار بر دل می نشیند
آیا کسی که می بیند با کسی که نمی بیند برابر است , هر گز
ما در این شهر غریبیم و در این ملک فقیر
پس نه ثروت نه زیبایی ملاک نیست
سعدیا پیکر مطبوع برای نظر است
گر نبینی چه بود فایده ی چشم بصیر ؟
بسیاری از افراد مانند کامیون های حمل زباله هستند. آنها سرشار از آشغال، ناکامی، خشم، و ناامیدی در اطراف می گردند. وقتی آشغال در اعماق وجودشان تلنبار می شود، آنها به جایی احتیاج دارند تا آن را تخلیه کنند و گاهی اوقات روی شما خالی می کنند.
به خودتان نگیرید. فقط لبخند بزنید، دست تکان بدهید، برایشان آرزوی خیر بکنید، و بروید.
آشغال های آنها را نگیرید تا به افراد دیگر ی در سرکار، در منزل، یا توی خیابان پخش کنید.
حرف آخر این است که افراد موفق اجازه نمی دهند که کامیون های آشغال روزشان را خراب کنند و باعث ناراحتی آنها شوند.
زندگی خیلی کوتاهتر از آن است که صبح با تأسف از خواب برخیزید، از این رو..... ((افرادی را که با شما خوب رفتار می کنند دوست داشته باشید. برای آنهایی که رفتار مناسبی ندارند دعا کنید.))
"زندگی ده درصد چیزی است که شما می سازید و نود درصد نحوه برداشت شماست"